مثل ما أوذيت » . ليكن پيامبران در همه حال صابر و شاكر بوده و هرگز لب به شكايت و اظهار ناراحتى نگشودند ، زيرا به خوبى از اجر صابران و پاداش بلا ديدگان آگاه بودند . يكى از سخت‌ترين و جانكاه‌ترين آنها همان مصيبت از دست دادن پارهء دل و جگر گوشه يعنى عزيزترين موجود در جهان براى انسان مىباشد ، محنتى كه جز صديقين تاب تحمل آن را ندارند . لذا روايات فراوانى در تجليل از مقام پدران و مادران صابر آمده است . البته گريه و زارى و اظهار غم و اندوه بر عزيز از دست رفته هرگز از اجر و ثواب مصيبت ديده نمىكاهد ، زيرا گريه ناشى از شدّت علاقه به عزيز دلبند خود بوده و نشانه‌اى از عطوفت و نرمى دل مىباشد و مصيبت ديده‌اى كه در عين گريه و زارى ، راضى به قضا و قدر پروردگار بوده باشد اجر و ثواب فراوانى خواهد داشت ، از اين روست كه پيامبر اسلام ( ص ) هنگامى كه به مصيبت فرزند خود ، ابراهيم ، گرفتار شد فرمود : « تدمع العين و يحزن القلب و لا نقول ما يسخط الربّ » « 1 » : « چشم گريان مىشود و قلب غمگين ، ليكن سخنى نمىگوييم كه غضب پروردگار را باعث شود . » همچنين تفقد و اظهار همدردى و شركت در غم و اندوه ديگران و آنچه كه باعث كاهش غم و غصهء مصيبت زده را فراهم مىآورد ، از اجر و پاداش فراوانى در نزد پروردگار برخوردار است . ابن مسعود از پيامبر ( ص ) روايت نمود كه فرمود : « من عزّى مصابا فله مثل اجره » « 2 » : « هر كس داغدارى را در مصيبتش تسليت گويد ، پاداشى برابر پاداش مصيبت زده خواهد داشت . » همچنين ابن برزه از پيامبر ( ص ) روايت نمود كه فرمود : « من عزّى ثكلى كسى بردا في الجنة » « 3 » « هر آن كس داغدارى را تسلى دهد ، خداوند در بهشت بر او جامه‌اى از برد خواهد پوشاند . »

--> ( 1 ) منتخب كنز العمال 6 : 39 ، الجامع الصغير ، 2 : 55 . ( 2 ) الجامع الكبير 1 : 801 . ( 3 ) سنن الترمذى 2 : 269 .